post

รีวิว Stray

ขื่อหนัง :Stray
ขื่อไทย :ผีอยากเป็นลูกคน
แนว :ภาพยนตร์แนวแฟนตาซี/อาชญากรรม
นักแสดงนำ :คาเรน ฟุคุฮาระ
มิยาบิ
คริสตินวูดส์
Takayo Fischer

การที่มีหนังจากรัสเซียมาเข้าฉายในบ้านเรา ก็ถือได้ว่าเป็นหัวข้อให้น่าสน ว่าน้านนานจะมีหนังจากรัสเซียมาสักเรื่อง ก็ย่อมเป็นหนังที่มีอะไรดี ถ้าเกิดไม่ปัดกวาดรางวัลในบ้านมาเพียบ ก็ต้องทำเงินถล่มทลายถึงได้นำออกไปขายตลาดต่างแดน เช่นเดียวกับ Stray หรือชื่อรัสเซียว่า Tvar แปลว่า “สิ่งมีชีวิต” ดัดแปลงมาจากนิยายระทึกขวัญ ผลงานประพันธ์ของ ‘แอนท้องนา สตราโรบิเนท ที่ได้รับการตั้งชื่อว่าเป็น สตีเฟน คิง ที่รัสเซีย ตัวเธอพึ่งจะได้รางวัล ผู้เขียนยอดเยี่ยม จากเวที European Science Fiction Award ปี 2018 มาได้ด้วย

ทำให้ Stray เป็นหนังสยองขวัญรัสเซียเรื่องแรกที่ที่สามารถขายไปได้ถึง 30 ประเทศ ฟังดูดีครับผม ว่าหนังน่าจะให้รสแปลกใหม่กว่าหนังสยองขวัญฮอลลีวูดที่สร้างกันออกมาแทบจะล้นตลาด แล้วก็เป็นไปตามคาดครับผม Stray แปลกใหม่จริงครับผม มันคือหนังสยองขวัญที่ไม่มีฉากสยองเลย ไม่มีฉากไหนที่ชวนให้ลุ้นระทึกอย่างที่เคยชิน ว่าประเดี๋ยวจำเป็นจะต้องตระหนกตกใจ หรือชวนให้ต้องเอามือปิดตา ไม่ได้ตระหนกตกใจสักเฮือกจนกระทั่งอยากได้ฉากตุ้งแช่มาสักจึ้กหนึ่ง ทั้งที่พลอตเรื่องให้โอกาสให้ใส่ฉากสยองได้มากมาย

รายละเอียดของหนังก็ต้องกล่าวว่าไม่แปลกใหม่ เป็นพลอตที่ฮอลลีวูดสร้างกันมาไม่ทราบกี่ครั้งแล้วกับการที่คู่ผัว-เมีย ไปรับอุปการะเด็กกำพร้ามา แล้วเปลี่ยนเป็นเด็กอันธพาล อิกอร์ รวมทั้งพอลีท้องนา เสีย “วานยา” ลูกชายวัย 6 ขวบ ไปด้วยอุบัตเเหตุรถยนต์ ผ่านมา 3 ปี พอลีนายังอาจจะซึมเซาทำใจกับความสูญเสียไม่ได้ อิกอร์ก็เลยพาพอลีท้องนาไปสถานดูแลเด็กกำพร้าเพื่อเลือกรับเด็กผู้ชายสักคนมาชุบเลี้ยง มีเด็กให้เลือกมากไม่น้อยเลยทีเดียวแต่ว่าพอลีนาก็เฉพาะเจาะจงเลือกเด็กผู้ชายประหลาด รวมทั้งมากกว่าประหลาดก็คือเด็กผู้ชายคนนี้ เป็นเด็กตัวเล็ก รูปพรรณสัณฐานน่าสยดสยอง ผิวขาวซีด หัวล้าน ร่างกายไม่มีขนสักเส้น ไม่บอก แต่ว่าแผดเสียงขู่แบบสัตว์ร้าย แถมมีเขี้ยวแหลมน่าสยดสยอง ที่สำคัญเด็กผู้ชายคนนี้อยู่ในที่เกิดเหตุ ข้าราชการชายในสถานสงเคราะห์ฆ่าตัวตายด้วยการใช้ปืนจ่อหัวตัวเอง

ตรงนี้ล่ะครับผมที่อยากจะ เฮ้อออออ ออกมาดังๆหนังไม่อุตสาหะอธิบายเหตุผลอะไรแม้แต่น้อยว่าเพราะเหตุไรพอลีท้องนาถึงจำเป็นจะต้องเฉพาะเจาะจงเอาเด็กน่าสยดสยองคนนี้กลับไปอยู่ที่บ้าน ทั้งที่น่าสยดสยอง แล้วก็อยู่ในที่เกิดเหตุมีผู้เสียชีวิต ทั้งยังแม่ชี รวมทั้งตำรวจก็ถกเถียงว่าอย่าเอาเด็กคนนี้ไปเลย มันคือแผลรุนแรงมากสำหรับหนังสักเรื่อง ถ้าเกิดเปิดเรื่องด้วยเรื่องสำคัญแล้วไม่มีซึ่งเหตุผลควร มันก็เลยสร้างความตะขิดตะขวงตั้งแต่ต้นเรื่อง แล้วบทหนังก็ยังไม่สามารถทำให้คนดูคล้อยตามไปกับความประพฤติปฏิบัติขวางโลกของพอลีท้องนาได้ พอเอามาเลี้ยงเด็กนรกก็ยังคงมีกิริยาเช่นสัตว์ร้าย อิกอร์ไม่เห็นด้วย รวมทั้งขอร้องให้พอลีนาคืนเด็กกลับไปที่สถานสงเคราะห์แต่ว่าเธอก็ยืนกรานว่าจะเก็บเด็กไว้ แถมยังตั้งชื่อเด็กน้อยว่า “วานยา” ตามชื่อลูกที่เสียไป

หนังก็ดำเนินเรื่องตามแบบนิยมของหนังสยองขวัญ ด้วยการให้อิกอร์สืบหาเบื้องลึกเบื้องหลังของเด็กอันธพาลรายนี้ รวมทั้งหาคำตอบว่าเพราะเหตุไรผู้ดูแลถึงฆ่าตัวตาย ก็ถือได้ว่าเป็นปัญหาที่วางไว้ให้เราอยากรู้คำตอบถึงที่มาของเด็กอันธพาล ซึ่งคำตอบก็ถือว่าแปลกใหม่จากหนังฮอลลีวูด เพราะเหตุว่าคำอธิบายถึงตัวตนของเด็กอันธพาลนั้นพาเอาหลุดโลกกันไปเลย ซึ่งแปลก แต่ว่าไม่ทราบสึกเหวอหรืออึ้ง ก็ไม่ทราบว่าปัญหาที่เกิดกับหนังนี้มีมาตั้งแต่ต้นฉบับที่เป็นนิยายหรือมีการเสริมเติมแต่งโดย โอลก้า โกโรเด็ตสกายา ผู้กำกับหน้าใหม่ที่เหมารวมตำแหน่งดัดแปลงนิยายมาเป็นบทภาพยนตร์เองด้วย แต่ว่าปัญหาหลักๆของโอลก้า เลย คือเขาไม่สามารถสร้างบรรยากาศสยองให้กับ Stray ได้แม้กระทั้งนิดเลย สร้างภาพยนตร์สยองแต่ว่าปราศจากความน่าสยดสยองเลย ก็ถือว่าสอบตกอย่างไม่น่าให้อภัยแล้วล่ะครับผม เอาว่าไม่ใช่แค่ประเด็นนี้หัวข้อเดียวที่ไม่มีเหตุไร้ผล แต่ว่าในเรื่องยังมีอีกมาก แต่ว่าหยิบมากล่าวถึงไม่ได้เนื่องจากว่าเป็นการสปอยล์
อีกจุดที่รู้สึกยี้มาก คือมาตรฐานซีจีของหนัง ทำออกมาแบบงี้แล้วเห็นได้ชัดว่าวิทยาการงานวิชวลเอฟเฟกต์ของรัสเซีย ตามหลังจีนอยู่ห่างไกลเลย ฉากโชว์ซีจียาวหลายวินาที แล้วไม่ใช่โชว์แบบมืดๆนะ แต่ว่าวางกันสว่าง เต็มหน้าจอให้เห็นจะๆกันไปเลย ว่างานของฉันกากขนาดไหน เพราะเหตุไรกล้าอวดขนาดนั้นนะ

จะหาตรงไหนมายกย่องหนังได้บ้างนะ เอาเป็นงานแสดงแล้วกัน ตัวพ่อแม่น่ะพอผ่านๆไปได้ ไม่มีฉากต้องโชว์ความรู้ความเข้าใจสำหรับเพื่อการแสดงอะไรมากไม่น้อยเลยทีเดียวนัก แต่ว่าที่ชวนชมคือตัวเด็กอันธพาลนั่นแหละ ที่ต้องใส่วิวัฒนาการเข้าไปในตัวเองมาก ตั้งแต่เป็นเด็กอันธพาลวิ่งรวมทั้งเดินแบบ 4 ขา เปลี่ยนมาเป็นผู้เป็นคนเพิ่มมากขึ้น แต่งตัวดี มีผมรวมทั้งเริ่มพูดคุยติดต่อสื่อสารกับพ่อแม่ชุบเลี้ยง หลายๆฉากต้องสื่อความทารุณผ่านทางสายตา นับว่าบทนี้แบกรับภาระหน้าที่สำคัญของหนังเลยล่ะ

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *